Güneşin Lekesinde Vurgunlarım

-gelişinin rüzgârlarıyla saçlarımı çözerdim ya ben

gidişinin ardından bulutlar kirpiklerimden dökülürdü

Ay hare hare yüzüme yürürdü -

-gittin ! -

şimdi ,

kırmızı rujla lekeli sigaramın ucunda sözcükler yanıyor

melûn bir yalnızlığın renkleri geçiyor üzerimden

gün yavaş yavaş aydınlanıyor / olmayan canımı alarak

kemiklerime yapışan ürpertiye sarıyorum düşlerimi

an/sızın binlerce parçaya ayrılıyor

çırpınıyor ruhum kanını içine akıtarak

ne söylesem sevdamı anlatmak için sana

isyanım sağır duvarlarında yankılanıyor

ben denizi boğuyorum lavanta kokulu yalnızlığımda

sen aşkın kristal küresinde iki kişilik yaşıyorsun

boşuna suluyorum saçlarımı dipsiz kuyularında

boşuna...

- dinle ! gidişinin ardında bıraktığın meâlimi..

öykünün tam sonundayım -

özlemin bırakır dudaklarımda makber soğukluğu

gelip öpsem yüreğinden

sen de dayanamazsın zehrime..

iki ayrı beden de/ tek ruh halinde

dolanırım ağır aksak güneşin en akşam yerinde..

ben ne zaman gözaltı bir köşeye otursam

topuklarıma kadar kızılım şafaktan önce

nasıl baş edeyim eyy yârrr

onca karanlık içinde..

bi görsen gözlerimi

zifiriye kurşun atardın akıtmak için bu melâli

tam oniki de..

bu ne hengâmedir ağıt gönüllüm

ahh!..bu ne hengâme

yanık ezgilerim sokulurken mahzenime,

çıkagelir,

bu şehrin yorgun/örselenmiş senden kalan ayrıntısı

koynumda yuvalanır gecenin kömür gözleri

sabahın neminde kapıma dayanır

koşup ellerinden tutarım kara bir beyazı

yüreğimde kör bir vuruş, akşamın yüksek sesini çınlatır

duyma/görme sakın sen!

gelincik kırmızıların da ısınan yanımı..

bilsen ! nasıl acıtır

gözlerimi diktiğim kurumuş sarı/beyaz güller

nasıl acıtır, dilsiz sesinden çoğalan gölgen

kaç kez ağladım ben

biliyor musun

bu dilimin keskinliğinde

ben biçâre /sen döşümde siyah akik kakmalı iki hece

onurlu savaşımın meydanında rastladım hayaline az önce,

sokak lambaları söyledi : katilin güneşte bir leke

günbegün öleceğim bu hengâme de

göreceksin !

benim ki ennnn ihtişamlı cenaze