Gurbet Çiçeği II

Suskun bir şehir gibiydi gurbet çiçeği

yüreğinin kalabalığı yüzüne yansırdı hep

konuşmaz öylece izlerdi ıslak caddeleri

yağmura kapılır aşka susardı

kimse bilsin istemezdi yıkılan hayallerini

gizlemeye çalışırdı

o ürperen bakışlarını

o titreyen ellerini...

Akşamın ayazı vurunca tenine

kızıla dönerdi yanakları

dokunmak isterdim

korkutmadan incitmeden

sarmak isterdim kollarıma

aşka olan inancı yüreğinde bitmeden

azar azar sevmek isterdim

hiçbir zaman gitmeden terk etmeden

erkekçesine!

ama korkuyordu gurbet çiçeği

hem sevmekten

hem sevilmekten...

Farklı bir buğusu vardı gözlerinin

gülüşünü gören yıldızlar ferini kaybeder

ay kendini buluta gizler

güneş alevini yitirirdi

bakmalara doyamazdım

tek zayıf noktamdı duman gözleri

beni bende bitirirdi...

İnceden bir sızı gibi çöreklenince gönlüme bu sevda

dayanamaz ağlardım...

yüreğim yangın yerine döner

kurumaya yüz tutardı gurbet çiçeği

oysa ki onu yeniden yeşertmek

yeniden güldürmekti tek isteğim

bilmiyordu ama

oydu hayatımın tek gerçeği...

Yalnızlığın verdiği yetkiye dayanarak

gidip ellerinden tutmak

kollarıma sarmak isterdim

ah gurbet çiçeği kaldırım kelebeği

bir günlük bari olsa konaklasaydın gönlümde

ben ki aşk sarhoşu biriyim

kimine göre zırdeliyim

anla be güzelim

bugün de efkarın en dibindeyim...

Eskimeyen şarkı gibi

dilimden düşmeyecek adın

elveda gurbet çiçeği...

yine geldi çattı acımasız veda vakti

sen ki gerçekleşmeyen gayem

sen ki hiç bitmeyen hikayem

sen ki benim son sözüm

sen ki yarım kalmış şiirimsin

beni kollarına hapseden

gurbet kokan şehrimsin...

13.11.2014