Gurbet Dediğim

Sınır ötesi değil gurbet dediğim

Damardan boşalmış kan gibi

Yürekte çarpan gümbürtü

heyelan gibi,

almış götürmüş beni başka diyarlara.

Kaç paraya satın alınır insan ömrü?

Ederi nedir sorduk mu hiç.

Hiç! paraya kaç insan,

ömür tüketir bilir miyiz?

Kaç sevdanın bedeli

bedenleri kaç para?

Kaç kimseysem,

kaç kimseden daha büyük değil suçum bu alemde.

Bu alem kaç para?

Kaç kere kaçın, kaç ettiğini öğrenebildiğimizde

alacağız insanlık onurunu.

Prangasız mahkumluktan azad edildiğimizde ise

kaybolmuş olacak çoktan gözlerin feri.

Yorulduğumuzda anlayacağız belki

boşunadır ömrü bekleyerek bitirmek.

Katırlar! gibi cinsiyetsiz olduğumuz

kafamıza vura vura akıl hanemize yazıldığında,

geçe kalmış olacağız.

Bizim okulun tenefüs zili gibi.

(Okul zili dedim de aklıma geldi.

Sahi ne güzeldi o hademenin elindeki

kilise çanından küçük, buzağının boynundakinden büyük

parlatılmış pirinçten üretilmiş o zil.

Benim yaşama koştuğum zil, o zildi bir zamanlar)

Ne güzeldi çocukluğum.

Ne güzeldi özgür/cinsiyetsiz/hatta kimliksiz sevmelerimiz.

Ne güzeldi gurbet kavramı bile.

Gelen mektuplar, yazılan kartlar ne güzeldi.

Mahkumiyetsiz mahkumluklarsa sevinmelerimiz.

Taş plakta çalan çocukluğum gurbette şimdi.

Aşılmaz yollarda kaybolduğum,

dağları sarmış ormanlarda yitirdiğim gençliğim,

dudağımdaki tebessümümle bekleyen çocuk yüreğim.

Gurbetteyim,

gurbet dediğin kaç para?