Gurbet Denen Yolculuk‏

Ne acıklı türküler, şiirler dinledik gurbet yolcularından

yaralı kalplerin ağıtlarını sinemizde sakladık.

Gözyaşları sel, her veda bir ölüm fermanı

acımızı ellerimizle bastırdık.

Bizler,

ekmek derdinde vatanından ayrılan

dostunu sevdiğini yaslı bırakan

farklı memleketlerden dar ağaçlarına asılan

insan suretleriydik.

Mutluluktu aslında zamandan çalınan

farkına varmadan.

Ve vakit bir kum saatinin ağırlığında akarken

memleket kokulu hasret rüzgârlarıydı

gözlerimize tozunu kaçıran.

Her ayrılışın farklı bir kimliği

ve hüzünlü hikâyesi vardı, acısını yüreğinde barındıran.

Yeniden buluşmaların heyecanı

bir martının kanadındaydı, hangi vakit avuçlarımıza konacağı

belli olmayan.

Oysa, kavuşmalar da mutluluk getirmezdi

çoktan unutulmuştu giderken el sallayan.

Geride kalanlar

anne, baba, evlât, bazen yarendi..

Gurbet denilen zehir, özlediklerinin yaşlandığına şahitlik

edememekti.

Yıllar yarim dediğin insanın saçındaki aklarla

ve yüzündeki çizgilerle dans ederken

bazen gelip bulamamanın, yahut dönememenin

yani ölümün ta kendisiydi gurbet.

Bir simit,

ya da demli bir çayın

kendi toprağının kokusunu içine sindirerek çekememektir.

Gurbet denen yolculuk

Ezan seslerine hasret, sessizce iç çekiştir....