Gururunun Pençesi

Haberin var mı

Ödünç aldığı

İnce parmaklı narin elini

Pençe yapmış kendine gururun

İlk, sevincimin kanadını yoldu

Yüzü gözü yara bere içinde

Tırmaladı umudumu

Nostaljiye ne hacet dedi

Radyonun tellerine konan

Uzun hava türküleri aşağı düşürdü

Göbek bağı düşmeyen

Yeni doğan güneşi yüz üstü yatırdı

Çamaşır ipinde asılı hayallerin

Mandalını açıp rüzgarın insafına bıraktı

Geçen seneye uğradı

Kasım bir köşede başı yok

Haziran öbür köşede ayağı

Sildi dünyanın giydiği

Orman elbiselerini

Geriye kalan bir avuç yeşil tebeşir tozu

Alfabenin yirmi iki sessiz harfini sıkıştırıp

Ağır yaraladı

Babacan kalemimi darağacına çekti

Ama sandalyeye senin parmak izin bulaştı

Yüzlerce öksüz şiirlerimi yetim bırakan elini

Kangren olmadan tak lütfen eski yerine

Yoksa

Bir gün dönersen çolak bir kol ile

Ancak analık edersin sadece birine