Güverte
Zaman; sensizlikte Acısı dinmeyen hançer yarası…
-//
kalbimin güvertesinde
dalgalı se(n)ssizlik
biçimsel alabora öğütler
veriliyor bana
yazık ben hep sende
e r t e s i z l i k
solunca Kudüs kokulu gül
ağlayarak bir perçem aşk(a) tutuldum
sen!
durağında zamanın
ağır geçen her dünüm
sevgiyle sarındığım her anım
geceler üşür sensiz
koca volkan içre senli içim
kıldan ince rüzgârla yoldaş
delice yıldızlara anlatırım seni
bilirim!
sende şairim
her mısramdır sana adanan
ardında karanfil süsü ağrılar bıçaklarım
sensizliğin dünyasında
sözsüz kalırım
dilsiz
ruhsuz
bedensiz
bedelsiz
sorup duruyorum kendime
aşk kokulum
ölüm kimin rengi
yokluk neyin ahengi
umudun şivesini kaybetmiş
tüm yapay cümleler
ateş büyülü çağlardan avuntu biriktirmiş
nice nice kasvetli kitaplarda
tozlu yıllar
sükût tercihim eskimiyor
eskimiyor kalbimin diline yenik düşüşüm
susma!
sözleri öldür istersen benimle
tek sözcük üzre
yeminler boğalım
heyecandan terleyen avuçlarımızda
seninle
her gün yeni baştan
aynı şevkle
yağmur iliğimizi ıslatmadan
bulutlar hezeyana durmadan
yer gök zelzeleye kapılmadan
kaldırımlardan söküp alıp gölgemizi
-n u r e t t i n ÖNDER
Künye · No. 365389
- Eser
- Güverte
- Şair
- Nurettin Önder
- Yayımlanma tarihi