Güz Yağmurları Boşaldıkça

güz yağmurları boşaldıkça sahra

çöl yangınları vurdukça kahıra bilenirdi bu yürek

ne şefkatler besler

ne umutlar emzirirdi

ne vurgunlara annelik yaptı bu beden

ne yangınlara ev sahipliği

sen gitmeden

ne kuzgunlarda yıktı bendini

düştü bir yangının ortasına

bir talanda vurdu kendini

kayıp giden yitiklikleri

uçurum ağzı kahpelikleri

yalanlar kışlası ihanetleri

daha neleri neleri

şimdi yumruk sıkmak vardı ya gökyüzüne

vay kollarımın dermansız vakitleri

onca firarlara söz kesmişken

bunca figanlara beşikken

gel de uyut kendini

bırakıp gittğin o şafak vakti

çarptığın kapıya yapışan iki deliği

gelde tıka

oradan nehirler sızmakta şimdi

sana mahkum

şu sol göğüs kafesimin çorak sualsizliğini

sal ırmak boylarına özgür bir kuş gibi

gel

gel de

ağustos sıtmasında sinekleri besleyen damarlarımda çatla

gel de

mayınlar döşeli umarsız suskunluğumda patla

daha bir kere bile kaybolmamışken gözlerinde

bir kere bile tutamamışken ellerini

çocuk saçlarının kanatan dikenlerini

törpülüyorum bak şimdi

dağarcığımdaki bakir sözcüklerin yetimliğini

bir boşluğa salıyorum

bak yina dağıldın

haydi gel

gel de

topla kendini