Güzel Ve Gazel

bir dağın eteğine tutunmuş rüzgar gibi

doğruldum zirvesine hüznün, sesim soğuk

nasıl demlerim bir şiiri mutluluğa şimdi, zor bu ya

sen sanki geçmiş zaman çağlarından kalma begonya

tüm tanrılar koklamak için avuç içlerini inmişti dünyaya,

ben yoktum henüz ve yokluğum iz biraz üstümde hala,

bir şaman ağlatmıştık oysa son ayininde aşkın, hatırlasana

gözlerin külttü,

ah o son totem, son gülüş, tüylerimdeki dikensi dürtü

Nil nehrinin saçlarından kısa olduğu vakitlerdeydik,

güzeldik, kavimdik, göçerdik, mayışırdı tüm coğrafya

seni anlatsam, ipek yolundan daha uzun sürerdi

kısrakları atların yeleleri arşa değerdi

biz yalın ayak düşerdik Sahra'ya, ne güzel rahmetti ellerin

Allah bağışlardı, ben inanırdım, inanırdım bir nebze cennet

bazen konuşabiliyormuş insanın gözlerinin karşısında.

dünyanın en güzel "ba" sesi ağzından çıkardı atmosfere,

düşünürdüm seni hep biraz musiki, sonra kopuz, udi

sonra uygarlık, medeniyet, ruhun gıdası falan filan işte

bana sorarsan Tanrı seni dünyaya "güzel" diye yarattı,

sonra şairler bunu "gazel" anladı, yüzyıllarca anlatmaya çalıştı

ve bu daha da tamamlanmadı.

bir dağın eteğinden dökülen şelale gibi

iç kanamasıyım hüzün ormanlarının, sesim soğuk

çiy değil, çığ düşüyor bu sıralar bütün yapraklarına umudun

hep senden bahsettiriyorum dilime

olur olmadık zamanlarda, görüyorsun ya...

hadi gelme de yıkılsın kalbimize çığı yalnızlıkların.