Haikumsular

kış yağmurla silkindi

ağaçlar kışla

toprak ağaçlarla silkindi

ben sensizlikle

yalnızlıktan...

kış yağmuruyla dokundu

yağmur ağacıyla

ağaç toprağıyla

ben sensizliğimle

ötesine yalnızlığın...

kış yağmurlu

yağmur ağaçlı

ağaç topraklı

ben sensizim

yalnızlıksa hepimizin...

kış hepimizin

hepimiz kışın

yağmur ağaç

ve toprak da kışın

kış da...

ben hepinizim

kimsesizlikse yalnız benim...

uzaklar da yağmurlu

sokaklarda çocuk yok

sevdiğim sessizlik

onu bana getir...

kimbilir kimler evlerde

hangi çocuk ağlamayı öğrendi

güldü ilk

sorularla avunurken üşümek

kimliksiz bir mutluluğa aşık oluyorum...

laciverte bakıyor güneş

okullar kapalı

çocuklar yarına umarsız

ben de

lacivert de

güneş de

okullar da

umarsızlık da...

temizim...

tertemiz...

gün yitikleri birikti öfkemde

grileri de soldu göğün

sensizliğe telaş düştü

gözlerim kapanmaya yakın

isminle anacağım ölümü

üzülme...

ikimizdik bu yalnızlıkta

köy seherleri kadar içten

kapılar açılmaya hevesliyken

ayrılmışız sanki

sözlerimizdeki incinmemişlikten...

gece yabancılığıma

yıldızlar üzüldüler mi

içerlerde umutsuzluklar hapis mi

türkü söylesem yağmurlar sakinleşir mi

gizliden sevmek bu mu...

yanık kokularıyla gelecek bahar

pencereler ardına kadar açık

sesler an kadar mı tanıdık

sen de gelecek misin...

şarkımız yenik bitmeseydi

yollar büyümezdi gözünde zamanın

karlı bir anı gibi inmezdi beklemelerin

yüreğine

gidişin...

tadında bırakmadık yolculuğu

yakınlaşmadı da güneş sorularımıza

yanıtsız bitişlerle sonlandık

yetişemeden acılarımıza bile...