Halaza

cama vuran sokak lambası

ansızın kalbi duran bir dünya çiziyor çocuklar için
soğuk ve sarı
kapansın artık perde

kentlerin yorulmuş göğsünde
kimin gözbebeği bu söylesene
uykusuz yatan
bazı şarkılar çalıyor karanlık
çalıyor kapıları ölüm düpedüz
ver bana şu bitmeyen acıdan bir tutam
susayım gece gündüz

kimin yanında ağladıysak işte
vargit çiçeğine döndü yüzümüz
yana yana uslanırız hepimiz nasıl olsa
yanılmanın adı hep aynı
hayal
kendine yaslanmış evlerin sırtında allı pullu şal
sırası geldikçe dökülen
yaş değil bu gözlerimdeki
puslu dumanlı çağ

sana umut dolu şiirler dilerim şair
kırılmış tüm kalemlere inat
uykular kuyularda- neden
bugün eksik, yarın yoksun
yarım kalmış cümleler hayret

ama esasen
şair eğlenmesi değilmiş yaşamak
değilmiş bir demet renkli çiçek
yere göğe sığmayan
bir gerçeğin içine düştüm ben
gerçek
mahir bir güzelliğin tabutunu taşımak

.