Hangimsin

hangimsin,

ruhunu soyunup

     harabelerinde kaybolduğun şehir,

boğazında düğümlenip kalmış

                         sahibini arayan ses,

korkularının ayazında üşümüş

                 çıtırtılara ürperen sevda mı...

o gözler,

o eller,

ruhumu kapısında beklediğim

                                         o yürek,

hangimsin.

aynı yolda yürümekti istediğim,

        diyemedim, demeliyim belki,

iki yön, iki insan

       ikisi de doğru, ikisi de yalan...

ardından ağladım kaldırımlarda

               - bir de sokak çocukları -

                                 ortak yalnızlığımıza.

on bir gün aç susuz bekleyecek,

on ikinci gün şah damarımı keseceğim.

ya kalacaksın içimde,

           ya da akacaksın kıpkızıl renginle.

yalnız ağlayacak çocuklar kaldırımlarda.

hangimsin...

Romancı, 12.06.2026 (TEM Otoyolu - Kocaeli)

***Yol çizgileri kadar çizikler bıraktın içimde. 

Bir bir kabuk tutuyor, kuruyarak dökülüyorlar.

İrfan Çelik