Haramiler Cumhuriyeti

sonbaharın ürküten serinliğinde

gamlı baykuşlar tüner çatılardaki kuytuya,

oluklardan yol bulur yağmur, sızıyorken

kerpiçleri eskimiş ihtiyar gecekondulara

yalnızlığın bahanesi yok diyorken gece bültenleri

gürültüsüz bir çocuğu düşün, ki sütsüz bırakılmış

bulgur kavururken, şilebezinden entarisi olmayan anneleri

veyahut adımları en başından korsan sayılmış işçiler

ki zeytindalı taşıyorken öğrenmiştik ağlamayı,

hayal kurduğumuz şehirlerin gül tufanlı patikalarında

payımıza hile düştü, olmaz olsun demeyi

ihmal etmemişti Menderes Samancılar

proleryatist şiirler aracılığıyla

kuralsız olmalı diyorduk Eylüller,

ve bütün hasretlikler mahpus edilmeliydi

haramiler Cumhuriyetin-de

ceylanları vurulmamış ormanları sevdik

aykarartılı ırmakların direngeç nilüferlerini,

ve bütün direnişlerimiz kar altındayken, belki hiç ölmeden

fakat ölürken özlemeyi sever gibiydik

.....