Harftim Duvarında Aşkın

mıhlanmış

ince bir harf iken

duvarında aşkın

ruhun ayazında donmuş masallara vuruldum

umursamadım baharın kör adetlerini

son satırı kalbim olan şiirler yazdım

başka türlüydüm işte

nasıl desem

eksik bir kelebek sanki,

rüzgâra sevdalı

bir kum tanesi belki

ama taşın acısını duyardı elim

aşinaydım bütün ayrılıkların ahına

sustuğumda

ağlayacağını bildiğim biri vardı

simli, ipek ellerini sevdiğim

teslimdim

öylesine bir günde

yeniden ikna olurken hayata

sabrı ömrümün

ağacın tohuma durduğu yağmur,

sağlam bir ağlayışın ardından

yüzüm gibi

varken yok, yokken var gibi