Haşaki Miza'nın Hikayesi

hecelerin karmaşasından yaratılmıştı

sanki...

incir çekirdeği dolusu

kulağa hoş gelen,

değişik bir adı vardı

renkli

ekşimsi

soğuk

yaban çileği kokan

kendine yaraşan

ezberlendiğinde ,

kolay unutulamayacak

çam dalına buğuydu

nazar boncuğuydu

söz büyüsüydü,

sözlüklerde bulunmayan

başkalarınca kullanılmayan

alışılmamış

garip

ne bileyim,

biraz da saçma,sapan....

kimdi...

neyin nesiydi

kimin adresiydi

nereden gelmişti

....bilinmiyordu.

ben İstanbul da tanımıştım

beyaz tenliydi,orta boylu

açık kahverengi saçlı

ince kaşlı

ela gözlü

yandan gülüşlü,perçem düşüşlü

günleri,

tuvali ile pianosunun başında

Haşaki miza,

o zamanlar yirmi yaşında

cevabı verilmemiş sorular gibiydi,

işaret parmağıma takılan

ıhlamur dalı kadar kırılgan

tutkulu

coşkulu

doyulmaz

karşı koyulmaz

zaman zamanda alıngan

sis ıslağıydı,

gözlerinde güneş batmayan

olur olmaz hislenen,

sevda ile beslenen

bitmezlik

sonsuzluk

Haşaki miza,

umudun içindeki umutsuzluk

iyi masalların sonları gibiydi

yürünmemiş yoldu

arısız petek

takma adıydı ,

alt dudağını ısıran düşlerin

özlemin kapı komşusu

güneşin öte yanı

gökyüzünün yarısı

sevdanın iki lokması

hüznün üçte ikisi

böyle bir şeydi işte...

Haşaki miza nın hikayesi

2001.Antalya