Hasretle

Yokluğun neyin eseri

Günler hırpalandı ardından

Birikiyor gün geçtikçe acılarım

İçimde büyütüyorum maziyi

Sürekli bi' harbin içinde çırpınıyorum

Kendimden binlerce mil uzakta

Karanlık yağmurlarında sebepsizce ıslaniyorum

Yorgun düşmüş ayaklarım

Her gün daha da geriye gitmekten

Azılı bir pence gibi saplanmış geçmiş düşlerime

Yıldızlar manasını yitirmiş

Gökyüzü yorgun düşmüş

Çelişkilerle dolmuş zihnim

Kemirir durmadan tenimi

Aklım ve kalbim

Sonu olmayan ışıksız yolların izinde

Bitmeyen aşkın, görünmeyen izleri peşinde

Sürüklenip duruyorum

Sürgünüm yıllarca yandı içim

Gözlerimden hissediliyor hasret

Kokuna özlem duyuyorum

Hatrım da kalan sesinle

Tez vakit vuslat ümidiyle

Geceye yağan yağmurlar adedince

Özlüyorum seni

Ve biliyorum

Elbet kavuşacağım SANA...