Hatırası Kırık(deprem)
yüreği buruk çocukların öyküsü benimkisi
sade kalmış acıların
acılarla dolu hayatın
ve hayattaki tek şeyin
acı olduğunu bilmek kadar
acı yaşamak
karnımız açtı
üşümüştük geceleri
sırtımızda kazak yoktu
ceketlerimiz yoktu
karnımız iyiden iyiğe acıkmıştı
deprem hepimizi vurmuştu
hiçbirşey eskisi gibi kalmamıştı
hepsi toprak olmuştu
kalmamıştı oyuncaklarım
ve hayallerim tozpembe rüyalardan
hiç birşey kalmamıştı
yardımlar geliyordu
kamyon kamyon
herkes koşuşturuyordu
gelen yardımlardan alabilmek için
beni herkes itiyordu
hiçbirşey alamıyordum
en öne gelmiştim
ama boyum ufaktı yetmiyordu
ağlıyordum kimseler duymuyordu
bügünde götüremedim
evimizin enkazına ağlayan yaşlı anneme
bir dilim ekmek kalmamıştı
alamamıştım yardım
hasta annem titriyordu
çünkü üstünde kalın bir yorgan
altında sıcak bir yatak yoktu
gecenin bir vakti çıkıp gittim
yardım çadırlarının arasına karıştım
yardım istedim herkesten
hasta anneme bir dilim ekmek götürmek için
"annem hasta lütfen yardı edin"dedim
herkes teleşlıydı
bana bakmıyorlardı bile
ve birden biri beni kucapına aldı
bana ne istiyorsun küçük dedi
bende "annem hasta bir dilim ekmek ve doktor" dedim
"kendime değil ha anneme"
"ben dayanırım amca o dayanamaz "dedim
ağlamaklı oldu gözleri
"tamam" dedi
nerde annen dedi bana
"orada" dedim götürdüm
hemen doktorlar anname baktı
ve kocaman bir tencere ile
kocaman poşetle ekmek getirdiler
"bak anne bi sürü kocaman ekmek var burda" dedim
ağladı
ben anlamıyordum belki bazı şeyleri
yemekleri bir güzel yedim
karnım doydu
anneme dedim"büyüyünce bende bu amcalar gibi olcam
herkese yardım edicem"dedim
annem bana sarıldı ağladı
BENDE AĞLADIM...............