Hatırladın mı

Hiç bir bahanen olmadan

Bir akşam gün batarken

Bir sabah taze ve aydınlık

Herhangi bir koltuğunda vapurun

Gülümsemiştin martılara

Hani en zor anında

İşler rayından çıkmışken

Yaprak gibi dökülmüştü ağaçların

Ağlamak ve bağırmak arasında,

Kol geziyordu duyguların

Sığmamışken dünyaya

Sığınmıştın bir dostun omzuna

Hatırla!

Göz göze geldiğin o anda

Kesilmişti ayakların yerden

Dikilmişti içindeki çocuk,

Baharlar kapında çiçeklenirken

Bağın kopmuştu dünyadan

Başka bir dünyanın çift kişilik

Yolcuları olmuştunuz

Bandırmıştın yüreğini, yüreğine

Henüz büyümemişken,

Büyütmüştün hayallerini

Resmettiğin kahramanın bedeninde

Kurtarmıştın dünyayı tüm kötülerden

Dolu dolu anlatırken Annene,

Silmiştin göz yaşlarını

Hele bir büyüyeyim,

Ben sana bakarım demiştin

Küçücük yüreğinle, kocaman sarmıştın

Yaralarını

Hatırladın mı?

Sürmez demişti, bir bilge

Ne acılar ne de mutluluklar

Bir ömür sürmez

İnsan insana değince

Tez yetiştirir baharlar çiçeklerini

İnsan insanı kırınca

Solar çiçekleri bahçelerinin

Mevsimler gibidir insan

Sürekli tekrarlar kendini...