Hatt-ı Hümayûn

Sürdün gittim Dersaadet'ten

Aynı anda kırk parçaya bölünüp.

Bir parçam avucunda mendilken

Bir parçam tohum oldu topağa düşüp

Yağmur yağıyordu Dimetoka çarşısına

Yağmur olmuştu hüzün

Yağmur ıslatmıyordu ama

Aklıma gelince yüzün

Gecem hüzün, gündüzüm hüzün

Sırılsıklamdım gelincik tarlasında

Yağmur yağıyordu Dimetoka çarşısına

Bakırcılar vururken çekiçleri

Ben eziliyordum.

Sürgündüm fermanımda dudağının mührü

Kimsesiz bir çocuk gibi iç çekiyordum

Mucebince amel oluna demiş Hatt-ı Hümâyûnun

Kıldan incedir boynum

Fî sene bin yüz kırk bir Hicrî

Bir han kapısına asmışlar beni

Bekleyeceğim sonsuza dek

O asla gelmeyecek fecri