Hava Toprak Su Ateş Gözlerimi Yumuyorum

Evrenimsin içime ektiğim

Havanı toprağını biçerken

sonsuzlarında çiçeklerini derliyorum

Erişilmezleri koklamak için

ovalarına uzanıp akıyorum

Koyaklarında yaprak yaprak

konaklayarak uçuşurken

doruk doruk

doruklarını aşıyorum

Kıyıları yalayan gülüşün gece gündüz yansırken gizemli bulutundan

çağlayan gözlerine takılıp çağlar boyu uçurumundan ormanına düşüyorum

Dallarına tutunmama şaşıyorsun o hızla

beklentiyle

belki de kızıyorsun

Yıllarca derin kollarında

derin derin

düşlerinle uyuyorum

Suyunla ateşin birleşecekmiş

diyorlar

bilmiyorum

Gerçekse

o güne dek

hiç ama hiç

uyanmak istemiyorum