Hayal Meyal

kentin ışıkları sendeliyor yine

biraz sonra düşeceğiz hep birlikte

tam orta yerine itilip kakılan dünyanın

oyuncak bebekler bile ağlayacak

suya değerken güneş

senin çok konuşan saçların

ama susmak geliyor içimden neden

kuş uçmaz kervan geçmez

beyhude bir zaman

birer zavallıyız aslında anlasana

gidenlerin resimleriyle avunan

aklında pervasız binlerce sözcükle

toprağın oğlu kızı şimdi ne yapsın haklısın

gitmek diyorum bazen

acaba beklemekten daha mı kolay

başkaları deşmesin diye

bir gayretle

atıyorum kendimi mütemadiyen

kendi acılarımın kenarından

ölmüyorum akşamdan sabaha

bakıyorum hayretle, dünya hep aynı dünya

özlersen dert olur tuttuğun yol biliyorsun

iyisi mi sen özleme

kar yağsın mesela telaşla

yer yerinde kalsın her zamankinden daha soğuk

ne olursa olsun işte

umut dediğin kesilmez ki şiirden

yani ne var şimdi bunda

daha çok insanız daha çok ağlarken

gece vardiyasından

evine dönermiş gibi sev her şeyi

yine de

yorulmuşsan yorulmuşsun

ya ay lambası

yanıyor her defasında kaygılı

sönüyor her defasında mutsuz

bakıyor bize uzaklardan

derken, dokundum zülfüyâre bak

günün birinde kaybolacak bütün söylediklerim

beni biraz hayalsiz bırak

kentin ışıkları sendeler

ayaklarımsa hep üşür benim

gölgesine saklandığım mabet ağacımdı ellerin

bana ellerini ver

.