Hayal Sarnıcı

beni en son yalnızlık terk edecek

anlaşılır değilim uykuya bile sağır

önceliğim bir umuda canan benden önceki

sen

içimdeki en rezil eksiklik

sanki bahara ara verdi kuşlar

üşümeye başlayınca

suskunluğumun son yazı

hiçbir sabah korkusu

almayacak yorgunluğumu

ölmeye bile üşeneceğim

bitirmeye kıyamadığım bir yolculuktu

bencil gülüşlerine esir olmak

beni en son yalnızlık terk edecek

acılarımın yurdundan çıkıp

sende sürgünleneceğim

göğüme tenezzülünün cömertliğinde

ilk akşam üşümeleri zamanlı

orta halli ev saadetlerinde

tembel düşlü sohbetlerde ismimiz geçecek

seyrek de olsa

belki bir çocuk romanının ilk sayfasında

senin için uykusuz kalmanın

harikulade bir ayrıcalığını

bakalım kim ne kadar anlayacak...

muzip seçeneklerden utandım hep

gözlerini kapa yokluğunu öperken

tüm yağmurlarını unuttum ömrümün

ipil ipil yağınca bakışlarının anlamı içime

yıldızların yükü hafifledi gülüşünle

hayallerimin sarnıcı olsan diyorum

düşlerde bile yalnızım

dinlesen rüyalarımı

inan

nerde bir çocuk ağlasa koşarım

bütün bir hayatla kucaklarım seni...