Hayâsız Öfkelerin Saltanatı

Çatık kaşlarınla

Ve

Ardı arkası kesilmeyen ahret sorgularınla

Hayâsız öfkelerinin sınır tanımazlığında

Hışımla dikilmiştin

Adına nizamiye denen

İnsafın geçit vermediği o kapıda

Sırtımdan aşağı boşanan buz gibi bir ter

Dermanı kesik dizlerimin

Çözülen bağı heder

Yanık bağrımın ortasında açan güller

Abanoz tenlerde

Kuluçkaya yatmış kederler

Zamandan koparak toprağa düşen her yaprak

Sonsuzluğa açılan kör bir sokağın kuytusunda

Karanlığı selamlayıp uzaklaşırken telaşla

Kaç namazlık saltanatı olur sanırsın

Dört kollu denen

O mucizevî tahtırevanda

Bir bilet de bana kes şimdi

Keşkilerin tükenmişliğinde ıslanan