Hayat

Öyle bir kör kuyuya attınki beni

Ağlamaktan yordun unutturdun gülmeyi

Hakettim mi bunca çTekilen,bunca çileyi

Yaşıyorum işte beceremiyorum bile ölmeyi...

Her tuttuğum dalın kırılmasından yoruldum

Bukadar çektirme,yeter,ben hayattan soğudum

Gülen gözler,sahte gülüşlerle ben yüzümü doldurdum

Umutlarıma,hayallerime,yoluma ben set koydum..

Yok biliyorum bu yalan sahnenin,oyunların sonu

En büyük rol neden benim,acı,dert,eziyet dolu

Hep bi engel dert koydun,bağladın eli kolu

Yaşamadan yordun nerde bu dünyanın sonu...

Bir gün yüzü göstermedin be gülecek

Ne bir umut bıraktın ne bir kişi güvenecek

Sevdiğim bildiklerimde bile var hesabım kesilecek

Anlattın hayat anladım

Bu kader böyle gelmiş böyle gidecek...