Hayat

Bir çay arası muhabbettir hayat

Ne yapsan da sonu ölümdür heyhat!

Ne fazla zevk alırsın, ne de tat

Varken ölüm, diyemezsin gönlüm pek rahat.

Muştularında irkilirsin gerçeğin,

Bir güvercinden farksız olarak.

Dudak uçuklatan mazinle birlikte,

Zaman tüneline hapsolursun ardına bakarak.

Seneler, el ele tutuşmuş vagonlar misali pervasız

Geçer üzerinden peşi sıra...

Sonsuza dek ışıldayacağını zanneden raylar gibi,

Aldandın bak ak düşmüş başına.

Nice hülyalarımız vardır geleceğe kök salmış

Zamana karşı muhteris çabalayışlarımızda aydınlık,

Bir buluta dönüşüverir, her yer karanlık

İrtifalar bitmezmiş meğer benizler sararık...

Duraksız yollar hüküm sürer zamana inat

Sonsuzluklara uzansa da, bir gün son bulacak kâinat!

Yok oluşların gizinde saklıdır mahlukat,

Sorgusuz dönmeyecektir er ya da geç melaike-i naşi tat

Zaman tevkif edilmiş bergüzar

Ölümle tahliye edilinceye dek akar da akar

Hoş bir sadâ bırakmaktır geride tek kâr

Bir gün düşecek zahir, siyah saçına kar...