Hayat Avlusunda Beklerken...
hayat avlusunda beklerken
ayaz vurmuştu düşlerime
henüz küçüktüm
avuçlayamayacak kadar yaşamı
ilk annem ayrıldı limandan
varken yokluk yaşadık
sevemedik doyasıya
el sallayamadık
gelirken bir oyuncakla dön
dön de sevinsin gözlerimiz
diyemedik
hayat bahçesinde yürürken
yağmur ıslattı saçlarımı
babamı da kaybettim bir ikindi vakti
ölmüştü hayallerimin sahibi
o da annem gibi
dönmedi bir daha kalbimizdeki köşke
ayrı diyarlarda aynı hayatın içinde
aynı bulutun altında
aynı karadaydık
tutunamayacak kadar uzaktı ellerimiz
bir nefeslik mesafede
hayat kumsalında dalmışken
bir dalga süpürdü hatıralarımı
kırıldım demlenirken düşlerimde
silindiler kumsaldaki isimler
büyüdüm kollarımla sarıyorum doyasıya
yine de
büyük bir acı kalbimde
çığlıklarım duyulmadı, gözyaşlarım silinmedi
öğrenmek zorunda kaldım hayatı
düşünmeden
acaba yanlış mı yaptım, bilemeden
çöktü yaşamadıklarımın yükü
çöktüm erkenden
hayat kalabalığında yalnızken
sensiz ağıt yaktım geceye
dinmedi yalnızlığımın derin hasarı
kalbimde boşluklar
ayın yüzeyi gibiyim
heyecanla uyanıyorum
hüzünle sarılıyorum geleceğime
kapının aralığında kaldı gözlerim
annem ve babam
yaşamadım ama
hayallerimdeki gibi
gelir diye
hayat açmazında susmuşken
dara çekildi sözcükler
Gaziantep
15 Kasım 2008