Hayat-hata-hüsran

Soğuk ve puslu bir sessiz akşamdayım gene,

Üşümüş İstanbul'un üstüne gece örtülmüş

Çığlıklar duyuyorum uzaklarda sesi kısılmış çığlıklar

Duydum ki ömür denen şey kimilerine ölümmüş

Tecrübe illetine güvenerek yaptığım her hata

Şimdi kafama silahı koymuş bana özürler diletiyor

Kendi ellerimle yaptığım kumdan kale gibi hayatım

Hüsran dalgaları vurdukça parça parça yıkılıyor

Hayat ne yaptığın belli değil, artık gelme üstüme

Ya yer beni öldürüsiye yada yap beni baştacın

Anlık tebessüm molalarında öğrendiğim kısacık gülmeler

Şimdi anlıyorum ki bu ömürde benim en büyük ihtiyacım

Fırsatım olsaydı elimde zamanı geri çevirmek için

Yaptığım halellere gidip bir bir pusu kurardım

Ve her birini gözümü kırpmadan birer birer öldürür,

Seni beklerdim, benim yanımda olmanı umardım