Hayatı Adımlarken

Cılız bedenlerimizde candı yükümüz

Travma köprülerinden geçerken usul usul

Azgın azgın akıyordu altından nehir

Anafor yutmuş dalgalar vururken yürek kıyılarımıza

Sudan çıkmış balık gibiydi çırpınışlarımız

Sürüp gidiyordu hayat büklüm büklüm

Kuytularda gizli gizli ağlarken

Günün korkuları değildi asıl ürküten

İçimizdeki büyüyen gelecek kaygısıydı.

Atimize yürürken gündüz gece 

Nice sorun dağlarını aştık akabelerinden 

Yağmurunda ıslandık güneşinde kavrulduk 

Hayallerimiz vardı umutlarımız azığımız 

Karanlığı üstümüze yorgan yaptık 

Korkularımıza ıslık çaldık 

Yaşadıkça anlamaya başladık dünyayı 

Önce başkası sandık aynadaki aksakallıyı 

Torun dede deyince öptük dilimiz tatlandı 

Kimseye özenmeden kendin olmak 

Çabalamak ve bir şeyleri başarmak 

Yaşamak ne güzel...