Hayatı Silmişiz Yeniden

belli ki sende özlemişsin

aya karşı süzülen manzumeyi

harfleri uçurmuşsun son yıldızın yanına

yanmışsın yanmışız akşam kandili misali

göğe sürmüşüz yanıkları

üflemişler rüzgarı katıp peşine

üşümüşsün

üşümüşüz ekim'in böğrüne saklarken düşlerimizi

yağmurun feryadı olmuşuz sırılsıklam

asılmışız sonra ölü güneşlere

iplere serilmişiz

gri fanilalar gibi

kirlenmişiz yine toprak yağınca hayalimiz üzerine

perdeler açılmış

perdeler sönmüş

iki sahnelik oyunlara

soysuz temaşalar eğilmiş

boş koltuklara

selam vermişiz

selam almış

avuçlar yorarken alkışımızı

boynumuzu kırmışız

saçlarımız dökülürken

tozlu sahneye

hayatı yazmış

hayatı silmişiz yeniden

yine her şafakta...