Hayatın Çalımı

Hüzün ne yaban

bir kelimedir;

huzursuz eden,

gözyaşlarıyla boğuşmasına

sebebiyet veren...

Umutsuz olmak

istemedim

hayatta ama...

herşey onla

İşbirliği yapmış

sanki...

çıkmaza sürülen

bir araba gibiyim

kontrol edemediğim...

Hayallerimi suya

bırakmak zorunda

kaldığım;

bir teknede su alıyorum...

Direnç gösteriyorum

göstermiyor değilim

ama...

parçalarımı

hüzünün esaretinde gördükçe;

savruluyorum

hoyratça

bu teknede.

Tuhaf bir boğukluk

hakim tüm

bedenimde...

Ümitli ümitsizlikle;

uçsuz bucaksız

okyanusta

çaresiz bekleyen...

Genede inatla ve inançla!

karanlıkta kalmış

bu huzursuz yanımı;

bir küçük ışık hüzmesiyle

yeniden ve daha

güçlü ayağa kaldırmak...

Zorlu bir yolculukta;

güneşli yarınlara...

01.09.2010