Hayatın Silgisi Yok ki Silip Baştan Yazılsın!

Üç Günlük Dünya -Dün-

1-

Toprağın bağrına saçılan tohum

Beden içinde kıvrılan ruh; düğüm

Sürünerek geçti ana sıcağından

Üşüyerek adım attı soğuk hayat ocağına

Kıldan ince kılıçtan keskin

Sırat köprüsünde yürüyordu

Kır(ı)k kanatlı melek/ler

Yolculuk, sîne'de bir kor yangın

Lakin; Kale kutsal diyerek

Çatlayan toprağa merhem oluyor

Kırkikindi yağmurları ile birlikte

İniltisine şifa sürüyordu bozkırlara

Kadere izafeten yazılan sayfalar

/Düştü hecelere/

Gökyüzünden sağılan güneş soğuk

Ay'ın tutulan dili dünün sessizliğinde çözüldü

Kırk katır mı, kırk satır mı?

Sorgusunda yere asıldı kanatlar

Yandı yürek

2-

Hüznün kemanından yükselen notalar

Yaşamın dramatik hazinesi olan acıyı çalıyordu

Öyle ki; Sesi, insanı acıtan

Dün köprü kurarken yarına

Dinmedi fırtınalar

Kükredi bulutlar

Çocuktu kır(ı)k kanatlı melek/ler

Korktu/lar

Yaşama meftun olsa da yürek

Uçmaya bir çift kanat gerek

Yine de; Ne kadar ince de olsa dal

Bir başka ucundan tutundu hayata

Büyük dalgalar küçülerek vurdu kıyıya

Vurdu vurdu vurdu...

Kırk'a iki kulaç kala durdu

Ve sonra sessizlik çöktü aniden

Her yer süt liman oldu

Yıldızlardan umut damlaları /düştüler/

Onlar melektiler

3-

Sen yazar(mı)sın?

Hayat seni yazmadıkça

Peki o zaman sen ne yazarsın?

Öyle ya;Hayatın silgisi yok ki silip baştan yazılsın!

Ah! Kır(ı)k kanatlı /meleğim/

Sorgulayacak ne vardı ki aslında

Zira; Altı toprak üstü sadece topu topu insansın

Hendekte kazılan toprak tümsek

Kırk geçitten geçti kürek

Küreği tutan el dur dedi kükreyerek

Kader yönünü belirleyecek;

Hangisini seçti melek/ler?

Kendi ellerine almak!

Kölesi olmak!

Olacağına varmak!

Cevaplar kendi içinden geldi sonra aniden

Zira kalp kalbine güvendi

Tinsel bir bağ ile kader yönünü mühürledi

Görünmez bir el dolaştı kanatlarının ucunda

Kıpırtısı yüreğinde mim

Hissettiği; Kainatın tek ilâhi sesiydi

Ses verdi imdadına

Tut elimden

Korkma bırakmam

20 Kasım 2009 İzmir