Hele

sesinin buyurgan kimliğiyle yürüyor gölgen

bencilliğinin kendine bile tahammülü yokken

her sabah uyandığımda senin yalnızlığını da

düşünüyorum bütün yalnızlıkları düşündüğüm gibi

süzgün bakışlı bir bebeğin ağız kokusunda hayat

kör bıçakların elinden kurtulur illa ki bulanık acılarla

ve yitik kırallığını arayan bir zavallıya

acımaya nerden başlayacağını bilmez insan

değirmenidir yüreğim ayrılıklarınızın gece gündüz ayık

uyku siyahlarınıza yıldız olsun isterim hele gözyaşlarım

solmuş gülün yaprağı sıcak bir açık yeşilde umutlanır

ve siz sevgili insanlar böyle soluk soluğa sizler için

sizler için soluklanırım