Hemdem

Ruh pervâsızlığıdır şiir,

Yaratılış ahvâlinden.

Sonra, vâcip bir hissiyâta diğerkâm kalan...

Kalemine kendi didârlarını dökecektir elbet.

Yâren bulutlara griyi sevdirecek,

Bir bir dağılacak belki rüzgârın gölgesinde medet.

Emre huylu rüyâyı yaşatacak.

Ve yağmurdan sonra toprağa,

Vuslatı anlatacak...

Dünya hüdâyisi şiir.

Kanlı geceye eşef duyan.

Köşeye çekilmiş,

Ankâ'nın kanatlarına tutunan.

Hû çeken dervişin esmâ-i'sinden düşen...

Sararmış ağaca gem vurup,

Eylülü yazan.

Her cuma,

Visâl dolu akşamlara,

Envai çeşit hayat sunan...

O sarhoşluğun hasbelkâder duhân-ı ateşinde de,

Bir sigara içen, sigaraya yanan.

Nidânda var illâ yelda.

Sabahına varmadan biter harcırâhın nasıl olsa.

Dostluğunu da gördük,

Uzaklığını da...

Yokluğun cilâsıdır şiir.

Yalnızlığın selâmı.

Kim acıdan yana geçerse, geçer şiirden.

Gönül dergâhına uğrar,

Alır şiirin nasibinden...

Aslına bakarsan;

O kadar söze;

Şiir de beni bilmiyor, tanımıyor henüz.

Ben de şiiri işte...

Fırat Bal

11.07.2019 / Perşembe