Henüz Alfabeme Düşmemiş Bir Kelimeydin Ölüm

Gün doğdu yine ama içimde bir yer hala

dünün vedasında kaldı..

***

Henüz alfabeme düşmemiş
Bir kelimeydin ölüm
Adını anmaya dilim varmıyordu
Çünkü bazı kelimeler vardır
Söylendiği an
Ìnsanın içindeki bir kapı kapanır

Ben seni uzak bir ihtimal sanıyordum
Başkalarının hikâyesinde okunan
Başkasının kapısını çalan bir misafir
Eski, hüzünlü bir cümle
Meğer her insanın içinde
Sessizce bekleyen bir satırmışsın
Bir gün ansızın gelip
En sevdiğimiz yerden bizi eksilttin

Zamanın bu kadar acele ettiğini
Ancak sen gelince öğrendim
Sen geldin
Bir nefesi hatıraya
Bir sesi sessizliğe
Bir ömrü birkaç fotoğrafa sığdırdın
Şimdi adın geçince
İçimde eski bir evin kapısı aralanıyor
İçeriye anılar giriyor
Gözlerim bulutlu, ağlıyor

Şimdi her sabah eksik uyanıyorum
Güneş aynı doğsa da
İçimde bir taraf
Hep karanlık kalıyor
Ölümün soğuk ve sessiz
Ağırlığı çöküyor yüreğime
Söylenecek bütün sözler susuyor
Sanki zaman bir an duruyor
İçimde tarifsiz bir boşluk
Kalbimde ağır bir sessizlik

Ne kadar hazırlıksızmış insan
Bir vedaya
Bir boşluğa
Bir yokluğa
Bir gün daha var sanıyordum
Bir ses daha duyacağımı
Bir cümle daha kuracağımızı
Meğer hayat bazı vedaları
Hiç haber vermeden yazıyormuş

Ölüm..
İnsanın adını bile söylemeye
Korktuğu bir kelime
Çünkü içinde bir veda
Bir daha dokunamayacağın
Bir uzaklık saklı
Henüz alfabeme düşmemiş
Bir kelimeydin " ÖLÜM "
Ama hayatın en ağır cümlesi oldun


sevay