Her Öykü Hep O Son Öykü

sakin sıcakları bıraktı çocuklar

çoğunlukla anısı kırılgan tatlı yeşilli

yaklaşanı bilememektir hayatın ta kendisi

sonuçta erken çöken kışın üşütmesidir

ve nedense her öykü hep son öykü...

dalgaların uğuldadığı yerdir benim bağrım

çağırmalar terkisinde o yapayalnız söylendiğim

gençliğimin terli ilk akşamları alnından vurulur

bahar yüklü kervanlar göçer geçmediğim yollardan

ve gizlice üşümek olur aşkın tüm adı...

kıyılar yorgunu bir ruhum vardı o anlar

çöken bir alevdi ah o laciverdi yıllarımızın

kaçırdığımız resmin ortasında kaskatı iki ölü kuş

çizgileri karmaşıklaşır güneşin iç yarasının

ve o benim gitttiğinle kalan güneş sandığımdır...

unutulan bir sabah başlangıcının maviliğinde

buruk uykuların ardı sıra yağmura tutulmak isteğimsin

yalnızlığı usancıma siper edip utanmadan ağaçların

yalansız arkadaşlığından...gitmek istiyorum ah o is kokulu

çamaşırlarım hafif ıslakken...unutulmaya...