Her Şeye Rağmen

kırılan umutlarım sonbahar güneşinin kızıllığı ile demlenirken

hayatım alıcı bir kuşun alçak irtifa kanat esintisinde savrulur

daralıp bir yol uzanır kararan hatıralarımın koridorlarında

yalnızlık bir kolumda, pişmanlıklar diğerinde içimin içinde bir zindana

bir umut varmı diye çırpınsa da bazen uçmaya hasret kanatlarım

ayaklarımda biriken hesapların çokluğu gömer beni yeni kaygılara

yine de yeni bir soluk için uzatmışken kör baksın gözlüğü geçirilmiş başımı

kör baksın diye görmez ya, bilmez her günü yeniden yaşadığını

böyle kendiside kendisi içine akan, çoktan köhnemiş, bayatlamış yaşam

yine de devam, kurtulurmuyum diye bu aynısının tekrarı sınavdan

her şeyi birbirimizden öğrenmişliğimizden gelir ya nefes alışımız

yine de devam, karanlığı bile fark edecek kadar aydınlık her zaman olduğundan