Her Yol Çizgilerde Birleşerek Biter
Sanki denizlerin altında kaybedilmişim
Kendimi hep gökyüzünde aramışım
Aldanarak maviliğe
Bakmayı bilememişim
Büyüsünde kalarak gökyüzünün
o denizde hiç yüzememişim.
Şimdi bu sessizlik yanımda
o zaman boşluktu arada
Anlamamışım
Varolmak kaybolmak demekmiş
O ince çizgide ise hep düşmüşüm
İstemişsemde hep o, yakında
kalpte kanda içimde olan uzakları
Her biten dakikada yeniden başlamamışım
Bakmamışım dünyama
kan biter toprağa
çiçekler arda kalan, uzaklıklara
topraktaki su da yaşatır onları
Sonu bu çizgilerin, yaşadıkça
arkamı dönerek açmışım güneşe kollarımı
Anlasamda şimdi
Bir hiçim yaşamadan ölen
Hocanın dediğinden.
Bilememişim cahillikten.
Şimdi denizimdeyim
Farklı renklerle dünyalarımın içinde
Hep keşfedilmeyi bekleyen yakınlardan
geçmişi kazanarak,
koşarak güneşe, hep yarınlara gitmişim.