Her Şeyden Habersizdi

Her şeyden habersizdi gözlerin denize daldığında, rüzgâr saçlarını savururken

Her şeyden habersizdi ellerin, ellerime ne kadar iyi geldiğinden, bir gülüşünün bile içimde kaç geceyi aydınlattığından.

Sen konuşurken zaman bile usulca dururdu, ben sadece seni dinlerdim dünyayı unutur gibi, korkusuzca.

Her şeyden habersizdi kalbin, bende nasıl büyüdüğünden, sana baktıkça kendimle daha çok barıştığımdan.

Belki sen hiç bilmeyeceksin birini böyle sessizce sevmenin tonunu, ama ben her sabah aynı yerden yazmaya başlayacağım seni

Bir anlık sessizlikte dünya durdu sanmıştım, sen gülümserken uzaktan ben içimden adını fısıldamıştım.

Her şeyden habersizdi sokaklar, saatler, şehir, o an seni seyrederken kendimi bulduğum gibiydi.

Bir şiirin ilk dizesi gibi duruyordun karşımda, ve ben kalemim titrerken aşka ilk kez inanmıştım