Hevsel Bahçelerinde Bir Gül

zehir zemberek

bıçak gibi bir geceydi

diyarbekir nefesini tutmuş

ay tarifsiz dehşet içinde

gökyüzü boşaltmış yıldızlarını

karanlık kapkaranlıktı

esrar sarıyordu dünkü bebeler bitlis sarısına

sur dibinde fısıldaşarak

ellerinde çayın kaçağı

volta yok

racon yok

.....

pusular

hayın pusular

daracık sokaklarında mardinkapı'nın

ense kökümüzde soğuk bir namlunun sımsıcaklığı

ölüm gelmiş

hoşgelmiş sefa gelmiş

korku yok

ölümse ölüm

cehennemin nefesi diyarbekir'di

diyarbekir ta kendisi çaresizliğin

sıcaktı çok sıcaktı

uçaksavar ve füze cayırtısı

yakaladı bir gülü

hevsel bahçelerinde

gül kana kesti

.....

birayemın

agir ketye dilemın

kan kustu gece

kan kustu gözbebeklerim

umut yok

bahar yoktu

hamravat bir damla kandı

akmaya korkan

dicle kıvranarak göğe uzandı

gök kankırmızı

de gel

sevda ol gel

memleket ol

bir güvercin havalansa karacadağ kokulu

sevda masalları söylese

bir keklik pınarbaşında

suyla oynaşsa

kan güle dönse

bir elimde kıpır kıpır yıldızlar

diğerinde gülümsemesi çocukların

de gel

canım ol

hasretimsin

düşlemeye doyamadığım