Hey Gönül

Yaşama sevincimi bisikletimin tekerine bağladığımda

Anladım bahar gelmişti yüreğime

Umutlarımı sürdükçe geride bırakmıştım

Boş teneke seslerini

Sevgisiz akan çeşmeleri

Kanatsız uçanları

Bütün sanrıları

Her türlü kibir ayaklarımın altındaydı artık

Hey gönül

Rahatlığım bundan

Kasıntılı şehirlerin bulutları gergin insanlarına

Hiçbir şey söylememeyi mısralarda öğrendim

Çünkü en çok rüyalarımda

ve mısralarımda canlanır hayaletlerim

Hey gönül üçüncü bir selamım var sana

İlk ikisini kendimle hayat arasında paylaştığımda

O son hakkı senin için ayırdım

Sofranda sevinçlerim için bir tabak saklarsın belki sen de

O son selamda adını sıçratıp geceye

Her fırça darbesinde gönül koymadan

Yıldız yıldız aşırırsın diye umutlarımı

Öylece beklemekteyim

Gönül hey...