Hiç Ayılamadım

mahallenin mutluluğu başka bi şehirmiş gibi

eşlik etmeye zaman kalmıyordu hiç

aşktan tökezlemiş fikirlerim bir köşede

inceden süzüp duruyordu mahalleliyi

ödeyemiyordum da yaşanması gerekenlerin borcunu

hayat veresiyesini kabartıp duruyordum sadece

eşlik etmede bu şehrin nefesine yaşıyordum

gitmelerin ukalası bir çocuk idim

hangi mutluluğun piyesi olsa

ben bir köşeden giden idim

bahane çoktu

çünkü bende gülmeye bile niyet yoktu

belki de bu yüzden hiç baktırmadım

kahve fincanına saklı o muzip

amacı neşe olan yalanlara

içtikçe ben diye seslendim hep fincanlara

zamanı takvimin yanına asmış

o biçim gidişlerin bitirdiklerini haykırıyordum

kimse de yoktu şu kahrolası kapıyı çalıp

şu perişan halimi sorgulayacak

çalsa idi sağıp dertlerimi

ikram edecektim

bir halleşmenin hasretini

oracıkta nefesinden kesecektim

ama olmadı

ne benim kafa aşktan ayrıldı

ne de bir olay hayat diye ayılttı

aynı köşenin aynı salıncağında sallandım hep

tökezleyen fikirlerimin

o yaşadığı saadet ile

ekleyip durdum ömrü

o demin bitmişliğine