Hiç Kimse

Mükemmel bir yalnızlıktı

Giyindiğimiz

Fena da durmadı üzerimizde

Mutluluk bir azıktı

Bulunmazdı heybemizde

Ve hüznümüzü örten kahkahaların

Büyürdük gölgesinde

Avuçlarımız

Bir yarayı kanatırdı bilmeden

Bir eşkıya büyütürdü içimizde

Bir yanımız dolaşırken

Eylül sokaklarında

Bir yanımız

Tuz gibi dağılırdı ardında

Her şey bırakılmaz ki tadında

Kimi tuz tadı bırakır

Kimi keçiboynuzu

Kimi gider iki büklüm kalırsınız ardında

Kimiyle karşılaşmamak için

Değiştirirsiniz yolunuzu

Mutluluğu herkes hak eder de

Sen biraz daha gülümsemelisin

İçinden geldiğinden biraz fazla

Senden daha mutlusu bu şehirde

Fena halde eğreti durur kanımca

Nefesimi kirpikleriyle soluyan

Şatafatlı yüzü hayatın

Sana hiç dokunmasın hüzün

Saçları kıvırcık kadın

Solmasın rengi yüzünün

Sen ki benim hayal ufkumda

Dolaşırsın kimliği belirsiz bir şiir gibi

Belki hiç kimse değilsin kim bilir

Belki de herhangi biri

Ha varsın ha yoksun hayatımda

Bazen karanlığın içinde belirir gibi

Ve kaybolup gidersin çoğu zaman

Ben 'hiç kimse' olurum sen 'hiç biri'

23 Eylül 2012