Hiçbir Şey Ve Hiç Kimse

Yalnızlığın tadına vardığımda

Kalabalığı unuttum gönlümde

Yıkık viran şehirlerimde

Harap yapılar içinde yaşadım keyfimce.

Gel gör ki hiçbir şey ve hiç kimse

Yoldaşım olmadı ömrümde.

Kimi elimden tuttu bıraktı bir tokat sertliğinde

Kimi eteğimi savurdu fırtınalar içinde.

Hiçbir şey ve hiç kimse derman olmadı derdime gereğince.

Kısa anlar kısa ömürler gibidir genç ölümüdür yakar geçer duyulunca.

Ölümü yaşıyorum içimde.

Yaşarken ve hayattayken hiçbir şey ve hiç kimse

Kırmızı bir gül vermedi sakladılar son yolculuğumun hediyesi olarak

Dipsiz kuyularında beslediler, gizli gizli su vererek büyüttüler

Verecekler zamanı geldiğinde.

Son yolculuğum maviyi kapatacak tüm ihtişamıyla

Ortalık kan gölü gibi kırmızının en kırmızısı

Yasların en koyu siyahı karalar içinde

Derin sessizliğin en sağır günü

Ağlamayacak hiç bir şey ve hiç kimse.

Alıştığım yalnızlığıma devamını sürdüreceğim yeni yerimde.

Korkular var bilmediğim içimde adını koyamadığım,

Koyamaz da hiç kimse.

Ne yaşadım ömrümde ne bıraktım geriye bilemez ki hiç kimse.

Boyumu uzattım yıldızlara değdirdim elimi gizlice görmedi hiç kimse.

Estim fırtınalar koparttım gönlümde hissetmedi hiç kimse.

Bağırdım avazım çıktığı kadar bağırdım sağırdı duymadı hiç kimse.

Yüzme bilmediğim okyanuslardan kurtarmadı hiç kimse.

Tek başına olmanın

Yalnızlığa ayak diretmenin zanaatını öğrendim

Yalnız geldim bu dünyadan yalnız göçeceğim

Olmayacak yanımda

Hiçbir şey ve hiç kimse...

Esenlikle ve sevgiyle... Melekler öpsün yüreğinizden...

İZMİR KARŞIYAKA

2006