Hiçlik Gemisinin Batan Limanlarıyız Biz

Hiçlik gemisinin batan limanlarıyız biz.

Kaybettiklerimizi katıp önümüze,

Yangınlarda kül olup da beklerken,

Doğurup günışığını yanan da biz.

Ruhuna üflerken gecenin ateşinden bir fısıltı,

Gebe günün günaydın şarkısına sarılırken de,

Sessizliğin sesinde çınlayan radyonun,

Bitmek üzere olan pilleriyiz biz.

Sararken çevreni sarmaşık bir viran,

Yansıman da bir duble zemheri,

Vurup ta kendini bir hüzzam makamında,

Sabahın ilk ışıklarını doğuran güneşiz biz.

Veryansını çektin mi bir de anasonlu kafayla,

Savurdun mu küfürlerini hisara doğru ?

Bir de fırtına sararsa benliğini,

Aşkın ebediyetinde aranan da biz.