Hiçlik Ve Sen

Yorgunum şimdilerde,

Umutsuzluk dolu yüreğim,

Korkuyorum,

Sonunu göremediğim hiçlik;

Ürpertiyor yüreğimi.

Yaşlanıyorum belki de

Saçlarımdan beyaz bir şerit

İniyor şakaklarımdan

Sakallarıma değin;

Saymayı bırakalı da çok oldu hem...

Bilemiyorum...

Bir ihtiyarın inadı gibiyim,

Diretiyorum,

Direniyorum,

Adımlarım bir genç kadar ani,

Yorulmalarım bir ihtiyar gibi...

Canın ne ister diye soruyorlar?

Hiç diyebiliyorum,

Hiçbir şey...

Hiçlik mi beni sürüklüyor,

Onca varlığa rağmen

Yağmura,

Toprağa, kokusuna

Bulutların dansına

Çocukların sesine

Pantolonumla kazağımın

Uyumuna rağmen

Şükrü unutup

Hiçlikle yoğuruyorum belki de

Bedenimi,

Ruhumu...

Hiçlik sen misin yoksa?

Gelmemen mi?

Neredesin?

Koşayım tüm gençliğimle

Koşarken bir araba tekerinden

Çamur olsun;

O meşhur kazağımla pantolonum,

Çocuklar gülsün tüm sesleriyle,

Gelince yanıbaşına yorulayım,

Sen tut beni kollarımdan

Direneyim

Direteyim aşkı sana...

Saçlarımdan tanı beni

Siyahı beyaza dönük,

Bir yüzü yaşamaktan,

Bir yüzü ölümden muzdarip

Nasıl arada kalmışsam?

Gel de yorgun yüreğime

Umut ol;

Beyaz ol,

Yaşam ol,

Hiçlik sen ol...