Hissiyat

Ben baharı getirmiştim yanıma

siz kışı bırakıp gitmişsiniz

Ben “biz” diye gelmiştim

karşıma koca bir “yalnızlık” çıkmış

Umutlarımı kapı eşiğine bırakmıştım

içeri alınır sanmıştım

Meğer herkes sıcaklığını alıp

soğuğunu bana bırakmış

Birlik dediğim yerde eksildim

kalabalıkta tek başıma kaldım

Ben çoğalmak için gelmiştim

yalnızlığım büyüdü hepsi bu

Sessizliğe alıştım zamanla

adımı söyleyen olmadı

Herkes biraz gitti benden

kalanı ben bile tanıyamadım

Gülüşlerim yarım kaldı mesela

tamamlayan da çıkmadı zaten

Ben yarayı saklamayı öğrendim

herkes bakıp geçti

Birlikte susalım demiştim

siz susup yok olmayı seçtiniz

Ben kalmayı erdem sandım

siz gitmeyi kurtuluş

Artık ne bekliyorum bilmiyorum

belki de hiçbir şey

Sadece içimdeki baharı

kimseye çiğnetmemeyi öğrendim

Ve anladım

“Biz” herkesin ağzında güzel

ama yükü ağır gelince

ilk terk edilen kelime