Hor

simli sabah yolculuklarında uyandım

tam da hep

titrek bir yaprağa dokunurken düşlerim

gözlerini kaçırışına ayıldım

bir ağacı sevişimden

dallarına doluşan nisanın

kuzgunluk haytalığını

sevişimden...

seviş gibisin sessiz her ayrıntıyı

sessiz...

kirpiklerini kırpışının her anına

ayrı dünyalar yarattım

doludizginliğime yakışan güzelliğinle

örterken üzerini

yakışıksız sızılarını ömrümün

hasretinde

çıldırmış atlılar gibi sevdalıyım uzaklara

aradığım imkansızlığından da öte

bir parça yokluğundan...

buzlu bir okyanus ayaklanır susuşumda

ayrılırken bakışlarımın kını

saç uçlarına baktığım anın son öyküsünden

gün tomurcuğu devşirdiğim biyografisinden

güneş salkımının...

ve alabildiğine sıkıcıdır sokak

çocuklar yaşamaya yorgun ağaçlara dargın

gözlerini bana kapatışından ayrılırken

yalnızlığım...

can hıraş anların kurtarılmış birikimidir gün

ve gün kırılganlıklarıyla çöker akşam

kişilikliyse akşam

gidişin hüznümle mimli

en çok tebessümünü tanıdım oysa...

kapıyı açtığın andaki halleriyle aklımdadır

ellerin...

düşssel ilkyazımın eskimez körpeliğidir o

hayat orda sürekli kendini doğurur

umudun en güzel makamlı inadıdır

bitişidir bitişlerin

o...

o

toptan güzelliğindir

yokuşlarımı sürdüğün

hor gördüğün bu boşlukta...