Hoşça Kal Elazığ

Yorgun gurbet akşamlarında,

Gülmez Tepesi?ne sığınarak hüznümle,

İki yüzünü seyrettiğim şehir,hoşça kal

Ve yüreğimde bir kurşun gibi,

Ve yüreğimde bir zambak gibi taşıdığım,

Bu tarifsiz sevdam sana emanet

Hoşça kal Elazığ

Hoşça kal...

Kimsesiz bir çocuk gibi,

Sokağına bıraktığım karanfil,

Ve bir masal akşamında bulup,

Şiir şafağında yitirdiğim,

Gözleri telaşlı esmer kız,

Şerefim gibi,şiirim gibi,

Namusum gibi ellerine emanet

Hoşça kal Elazığ,

Hoşça kal...

Ve aç geçen,

Ve çaysız geçen geceye rağmen,

Yeni umutlarla,gündoğumunda,

Yollarına savrulduğum şehir,hoşça kal

Sevgi adına,

Umut adına,

Ve çiçeklerce ezilenler adına,

Bir gül gibi omzumda taşıdığım,

Gül bakışlı kavgam sana emanet

Hoşça kal Elazığ,

Hoşça kal...

Artık,sonrası yeni bir hayattır

Sonrası özlemektir

Ve sonrası,uzak bir diyardan mektuplar beklemektir

Sen ki Elazığ,

Vefasız değilsen eğer,yüreksiz değilsen,

Ekmek bölüştüğüm,şiir bölüştüğüm,

Meydan bölüştüğüm,

Yaralı dostlarım sana emanet

Hoşça kal Elazığ,

HOŞÇA KAL...