Hoşgeldin Otuz

Beklenmedik bir anda gelir,

Ve kapını çalar hayat.

Birgün o açtığın kapıyı,

Suratına çarpacağını bilsen de.

Bir çocuk misali dalarsın oyuna,

Bir bir düşerken takvim yaprakları,

Bakarsın gazeller sarmıştır heryanını.

Hoşgeldin otuz,

Oysaki üstümde mahmurluğu,

Gençliğin, çocukluğun.

Hoşgeldin otuz,

Doğdum gözümü açtım,

Karşımda seni gördüm sanki,

Oysa, ne uzaktı hayalin bile,

Daha koca bir ömür vardı senin gelmene.

Ama bir anda karşımda bittin,

Görüyorum ki soluk soluğasın,

Otur şöyle bir nefeslen,

Ve hemen gitme olur mu?

Hal hatır soralım birbirimize,

Günlerimizi yerken bir bir,

Anlat bana gelen günler ne getirir.

Ben mi?

Gördüğün gibiyim işte,

Biraz kırgın hayata.

Çınlarken hayallerim kulağımda,

Sen gelmeden taktım, takıştırdım,

Simi saçıma, kırışığı alnıma.

Görüyorsun ki bazen,

İnsanoğlu kendi görüyor işini,

Ben de fazla uğraştırmam seni.

Bir misafir gibi oturma,

Burası senin de evin,

Hey gidi; derlerdi zaman geçmez,

Geçmeseydi karşımda neydi işin.

Madem ki burdasın,

Öyleyse hoşgeldin.

Oysa ki filmin kareleri,

Eksik kaldı kimi zaman,

Pişman mısın diyorsan,

Hayır diyorsam yalan.

Buyur otuz al iç,

Sen gelmeden hayatı demledim çoktan.

Hoşgeldin otuz,

Sen aldırma bu loşluğa,

Hayat sönmekte gözlerimde,

Bir yol var aklımda ama,

Yılların ağrısı çökmüş ayaklarıma.

Birşeyler yağmış gönlüme,

Sonra dereler donmuş bende,

Oysa ki hala toyum hayatta,

Büyümek istemiyor içimdeki çocuk da.

Yarınsız sabahlar mı?

Uykusuz geceler mi bizi tez kavuşturan?

Kaynaştıran acılar mı?

Köprüler mi yoksa atılan.............

İçimizdeki kısık ateş mi?

Sükut-u hayal mi dudağımı kurutan.

Yüzümüzü yalayan poyraz mı?

Sahile vuran dalgalar mı?

Ömrümüzden taş çalan.

Saatler onikiyi vurduğu an,

Camlardan taşacak sesin,

Sus, kimseler bilmesin,

Açık yürekli ol söyle bana;

Yalan mı, yüzündeki gülümseme,

Eziyet mi bu ziyaretin?

Yoksa safa mı getirdin.

Diyorsun ki muamma,

Ne diyelim hoşgeldin.

25.02.04-İstanbul