Hoyrat
Bu şiir, 08.03.2026 tarihinde
günün şiiri seçilmiştir.
Nasıl kalkacağım sabaha ki neden kalkmalı anlamadım
Ne zam gelmişli maaşlar ne de aklımda karılar var
Ne yapayım?
Bir dağ arıyordum bolu beyim bu ışıklı camlarda
Köroğlu kadar cesur değildim de kaçamadım
Orman kokarsa aykırılara bir zaman özgürce
Şimdiki hoyratlara dört duvar ve terlemiş düşlerle
Bir uğurda dar ağcında sallanmak korkuluk gibi
Niye o kadar erkekçe değil artık ölmekler
Yamaçlara vuramadım atımı dört nala ay ışıklarında
Nehir kenarında çıplakken bir ahuyu ışıklamadım
Bir ceylanın derisini yüzmedim çalıntı kamamla
Nasıl kalkacağım ki sabaha neden kalkmalı anlamadım
Şiirin gerçekten de hoyrat ve sert esen rüzgãrları var, okuyan da ceyeranda kalıyor.
Benim takıldığım konu "karılar" mevzusu...neden kadınlar değil de karılar?
Ben şimdi karın, aslında dağdaki kardan türemediğini ve eski Orhun yazıtlarında karımak (qarımaq) ve karıg (yaşlı, yaşlanmak) kökenlerinden geldiğini biliyorum ama maalesef zamanla erkek hegomanyasında bu sözcüğün anlamı sekteye uğramış, hemen hemen bi argo kadar da kadına hakaret saydığımız, değerini düşürdüğümüz ve aşağı çektiğimiz ve erkeklerin ağızdan ağıza günlük ve sıradan konuşmalarında ucuz ve basit bir kelimeyken, şiirdeki vurgusu da tartışılır.
Siz ne derseniz deyin, şiirdeki çağrışımıyla benim için tartışmaya kapalı bir konu ve kavram oluverdi.
Eşlerin "karım-kocam" diye birbirlerine hitap etmeleri normalken, farklıyken, burdaki "karılar" seslenişi ise bambaşka ateşli bir ivme kazanmış ve son derece rahatsız edici...
Saygılar.
Güzel şiir. Günün şairini kutlarım.
Tebrik ediyorum Halis bey. Çok düşündürücüydü şiiriniz. Halimiz budur dedim okurken. Anlamsızlıkta bir anlam arayışı aramak bile yorucuyken bir de bu geriye giden düzeni düşünmek daha da yoruyordu yüreklerimizi. Yarayı görüyor ama saramıyorduk sanki. Görmek, hissetmek bile uykuda olmadığımızın bir göstergesi ise zaten uyanmışız gibi düşündüm sonlara doğru. Uyandık ve kalkmamız gerek evet düştüğümüz yerden. Selamlar, saygılar, cesur ve içten kaleminize.