Hümanist Yağmur

Yağmur damlıyor kirpiklerime

Buğulandıkça gözlüklerim

Flu görüyorum insancıkları

Sahi ıslanmışken farklı mı olur dünya?

Veya ıslanınca mı mayası çıkar ortaya

Bilemiyorum.

Bildiğim bir şey varsa

O da yağmurun hüznü akıttığıdır

Durdurur ve yavaşlatır zamanı

Bir tefekkür

Bir cila

Askıda kalan ümitlerin üzerine...

İndim ve yürüdüm

Yağmur gibiydim

Coşkun

Ama ürktüm sonra hızından

Bu sessiz dev sel olursa

Duramam önünde

Belki de bir kopuş gerek

Umut sandalında hareket

Suyla barışık

Ve hümanist bir duruşla

Yüzdeyetmişbeşimi oluşturan

Damar yolu akıntısı

Seni kim koyduysa vücuduma

Biliyor yağmurla ağlayacağımı...